اين كتاب شامل اظهارنظرها و حواشي استاد شهيد مطهري بر كتاب «شهيد جاويد» اثر مرحوم آيت‌الله صالحي نجف‌آبادي است. بخش كوچكي از كتاب نفيس «حماسه حسيني» اختصاص دارد به نقدهاي استاد مطهري بر كتاب «شهيد جاويد». اين نقدها در دو بخش است، يكي در سخنرانيهاي استاد، و ديگر در يادداشتهاي ايشان؛ و البته در سخنرانيها بيان استاد كوتاه و لحن ايشان ملايم است، خصوصاً از آن جهت كه رژيم شاه از اين مسئله سوء استفاده مي‌كرد، زيرا كتاب «شهيد جاويد» و نظرات موافق و مخالف آن، بهانه و ابزاري براي حكومت پهلوي جهت ايجاد تفرقه ميان انقلابيون شده بود؛ لذا آيت‌الله مطهري در سخنراني و اظهارنظر عمومي و آشكار خود، به همين مقدار كه اشتباه در تحليل نويسنده محترم «شهيد جاويد» را روشن كرده و از انحراف فكري در موضوع حادثه كربلا جلوگيري نموده باشند اكتفا كرده‌اند. اما در يادداشتها كه جنبه خصوصي داشته است اولاً به تفصيل بيشتري به اين كتاب پرداخته‌اند و ثانياً گاه لحن استاد تند شده است كه مي‌توان آن را از قبيل مباحثات طلبگي به حساب آورد. اما هردو اظهارنظر عمومي و خصوصي استاد، يكسان و مؤيد يكديگر است و خلاصة آن اين است كه آقاي صالحي براي دعوت مردم كوفه ارزش بيش از حد در تحليل اين حادثه قائل شده است و در نتيجه ارزش اين حادثه را پايين‌ آورده‌ است؛ گويي اگر مردم كوفه امام را دعوت نمي‌كردند امام قيام نمي‌كرد؛ در حالي كه اگر اين عامل هم در كار نبود و حتي عامل بيعت خواستن از امام نيز در ميان نبود، باز هم امام حسين(ع) به حسب وظيفه امر به معروف و نهي از منكر قيام مي‌كرد، زيرا كار خلافت اسلامي از نظر موروثي شدن و شخصيت خاص يزيد به جايي رسيده بود كه اسلام جز با ريخته شدن خون امام و يارانش قابل بقا نبود. در این کتاب علاوه بر نقد