چرا ارز دیجیتال ما را نجات نخواهد داد

پول دیجیتال صادر شده توسط دولت ممکن است از برخی مشکلات رمزارزها جلوگیری کند ، اما هیچ ملاک داروی مالی نیست ، این بخش از مقاله ، بحث با عنوان "اصلاحات پولی ، بانک های مرکزی و ارزهای دیجیتال" آورده شده است.

ابراز اغراق زیاد ، ارزهای رمزپایه را احاطه کرده است - یا آنها دوره جدید پرداخت با فناوری پیشرفته را بدون دخالت دولت اعلام می کنند ، یا مد جدیدی هستند که دیر یا زود خراب می شوند و می سوزند.

در حمایت از دیدگاه اول ، رشد و تکثیر این ارزهای رمزپایه به عنوان شواهدی در نظر گرفته می شود که آنها نیاز بازار به یک سیستم پرداخت سریعتر و ایمن تر با جذابیت بی هویت بیشتر را برآورده می کنند.

منتقدان با این حال اشاره می کنند که ارزش ناپایدار ارزهای رمزپایه (و ارزیابی های متعدد آنها) آنها را بیش از نوعی پول ، به یک دارایی کاملاً سوداگرانه تبدیل می کند. آسیب پذیری آنها در برابر کلاهبرداری و هک کردن ، بازارهای ارزهای رمزنگاری شده و بازارهای مشتقه ارزهای رمزنگاری شده را بسیار ناپایدار و در معرض سقوط سوداگرانه قرار می دهد.

واقعیت مسلماً جایی در بین این دو موقعیت است ، ارزهای رمزپایه برخی از عملکردهای مفید را انجام می دهند ، اما به طور بالقوه بسیار ناپایدار هستند به گونه ای که می تواند مورد بی ثباتی در بقیه سیستم های مالی باشد. برخلاف منطق اصلی آزادی خواهانه در مورد ارزهای رمزپایه صدق خواهد کرد . اما ، حتی در میان مروجین ارزهای رمزپایه ، به رسمیت شناختن نقش دولت نه به عنوان محدود كننده ، هم اكنون تلاش برای اخذ تأیید برای صندوق های قابل معامله ارز رمزنگاری مشهود است.

برخی از بانک های مرکزی پا را فراتر گذاشته و این احتمال را که خود نیز ممکن است چنین ارزهایی را منتشر کنند ، بررسی می کنند توجه ویژه ای به مزایای نسبی فناوری بلاکچین به عنوان راهی برای بررسی سریع و کارآمد معاملات نسبت به حال حاضر داده شده است بانک های مرکزی برای تلاش همزمان برای تأیید معاملات ، نیازی به استفاده از رویکرد بخش خصوصی زیست محیطی برای تشویق چند "کارگر معدن" ندارند. اما هنوز یک سوال باز وجود دارد که آیا این فناوری به اندازه ادعای طرفداران آن کارآمد است؟

اما آیا فکر خوبی است که بانک های مرکزی ارز دیجیتال خود را بدون فناوری بلاکچین منتشر کنند؟ بانک های مرکزی در حال حاضر نگران از دست دادن حق ذخیره - سود حاصل از چاپ پول با ارزش بیش از هزینه تولید - از افزایش استفاده از کارت های بدهی و اعتباری بیش از پول نقد هستند. این نگرانی با از دست دادن کنترل جایی که پرداخت با ارز رمزپایه انجام می شود ، خارج از شبکه نظارتی ، تشدید می شود.

اما اگر یک عرضه کنترل شده ارز دیجیتال بانک مرکزی با در اختیار گرفتن تأمین پول جامعه از بانک های تجاری ، ثبات مالی را بهبود بخشد ، چه می کنید؟ از نظر بسیاری ، علت اصلی بحران مالی سال 2008 ، ایجاد اعتبار بدون کنترل توسط بانک ها بود که با اطمینان آنها در صورت خسارات پیش بینی نشده ، وثیقه آنها را تأمین می کرد.

نگرانی های واقعی وجود دارد که حتی با وجود تنظیم مقررات جدید در پی بحران ، این شرایط برای موسسات مالی برای دامن زدن به بحران بعدی باقی مانده است (چیزی که ممکن است بازارهای ارز رمزنگاری را تشدید کند) در نتیجه ، پیشنهادهای زیادی برای کنترل مستقیم (یا کم و بیش) عرضه پول توسط دولت ارائه شده است. در نتیجه بانک ها دیگر قادر به ایجاد اعتبار نخواهند بود و کل سیستم مالی بخش خصوصی بدون تضمین حمایت از نقدینگی بانک مرکزی به یکی از واسطه های مالی تبدیل می شود. فناوری ارز دیجیتال به راحتی فرصت جدیدی را برای پول دولت و یک سیستم پرداخت دولتی مستقل از بانک ها و خطر شکست آنها ایجاد کرده است.

اما این نوع پیشنهادات به تعدادی از پیش فرضهای نظری بستگی دارد که باید بررسی شوند ، اولویت به عرضه پول و کنترل آن توسط بانک مرکزی است مفهوم آن این است که عرضه پول بیش از آن که تئوری پست کینزی مطرح می کند ، ناشی از روند تأمین اعتبار و فعالیت اقتصادی واقعی (و همچنین مالی) ، نقشی دارد.

دوم فرض بر این است که می توان سطح "صحیح" عرضه پول را با توجه به کنترل تورم شناسایی کرد اما بازهم نظریه پس از کینزی نشان می دهد که تقاضای پول به دلیل دامنه تغییرات گسسته تقاضای احتیاطی به طور بالقوه بسیار ناپایدار است ، به گونه ای که هیچ ارتباط مستقیمی بین پول و قیمت وجود ندارد.

سوم و شاید گویاتر ، فرض بر این است که انحصار دولت روی پول قابل اجرا است با این حال ، همانطور که کینز در رابطه با پیشنهادهای مشابه در دهه 1930 اشاره کرد ، بخش مالی بسیار نوآورانه و ماهر در تأمین نیازهای نقدینگی است. اکنون این توانایی با ظهور ارزهای رمزپایه و محصولات و بازارهای اطراف آنها افزایش یافته است. خانوارها و شرکت ها با انتظارات بیشتر از دارایی های بخش خصوصی ، از جمله ارزهای رمزپایه ، جذب می شوند تا فقط در یک بحران سعی کنند پول امن صادر شده توسط دولت را افزایش دهند علاوه بر این ، ارزهای رمزپایه جذابیت خاصی برای گمنامی دارند.

چهارم ، فرضیه گسترده ای در پشت برنامه های حذف اعتبار بانکی وجود دارد که بدون نقص بازار (مانند حمایت دولت از بانک ها) ، بخش مالی ذاتاً پایدار است و با انضباط بازار اعمال می شود (که احتمالاً توسط مقررات برای کاهش نقص بازار تکمیل می شود) اما از پیامدهای عدم اطمینان در قیمت گذاری بازار و ساختار مالی نشان می دهد که نیروهای بی ثباتی بومی هستند. دوره های ثبات آشکار ایجاد اعتبار بیش از حد ، درجه بالایی از اهرم فشار ، اعتماد به نفس بیش از حد در قیمت گذاری ریسک و بازارهای کاملاً یکپارچه در محصولات غیر شفاف را تشویق می کند.

این نیروها برای بی ثباتی بسیار فراتر از بانکداری خرده فروشی در سال 2008 بودند و همچنان هم ادامه دارند. در واقع ، وثیقه های مالی دولت فراتر از بانک ها بود ، نشان می دهد که نگرانی فقط مربوط به سپرده های خرده فروشی نبوده ، بلکه ساختار مالی در کل بوده است. مفهوم قوی این است که ، به جای تمرکز برای جایگزینی سپرده های بانکی خرده فروشی به عنوان پول ، بدون در نظر گرفتن بقیه سیستم های مالی ، منابع بی ثباتی در کل سیستم مالی می باشند.

خوب، چه چیز باید انجام شود؟ درست همانطور که مشکلات با مقررات زدایی در دهه 1970 آغاز شد ، تقسیم بندی نهادی و بازار را به هم زد ، برای معکوس کردن این روند مقررات جدیدی لازم است بانک داری سنتی خرده فروشی عملکرد اجتماعی مفیدی را انجام داده و نیازهای نقدینگی را درون زا برآورده می کند. تنها زمانی بود که مقررات زدایی به بانک های خرده فروشی اجازه داد تا به رقابت غیر بانکی بپردازند که باعث شدند اعتبار و ایجاد نقدینگی نیازهای خود را برای سهم بازار تامین کنند.

در جاهایی که بانکداری خرده فروشی با یک مقررات دقیق خاص تقسیم شده بود برای تأثیر کامل در اطمینان از تأمین ثبات یک دارایی پول مطمئن (سپرده های بانکی) ، بار نظارتی بالاتر در بانک های خرده فروشی باید با ضمانت آخرین وام دهنده همراه باشد ، به این ترتیب که سپرده های بانکی دارایی پول مطمئن هستند.

در زمان بحران ، بانک ها راه خود را به عنوان تأمین کنندگان اعتباری ثابت برای مشاغل کوچک و متوسط ​​از دست داده بودند در طول بحران و پس از آن ، پایدارترین موسسات تمایل به بانک های تعاونی داشتند که به عنوان بانک های کوچک خرده فروشی سنتی با عملکردهای محتاطانه اهداف اجتماعی خود و محدودیت ایجاد اعتبار را منعکس می کردند. به جای وضعیت فعلی که این بانک های دارای ارزش اجتماعی به دلیل عدم نیاز به سرمایه های شدیدتر جریمه ناشایستی می شوند ، از نظر پشتیبانی دولت کارهای زیادی می توان انجام داد.

در واقع دولت ها می توانند با آوردن حداقل برخی از خرده فروشی های بانکی به طور کامل در بخش دولتی ، برای دستیابی به اهداف دیگری غیر از ارزش سهامداران ، پیش قدم تر باشند. مشکلات پیشنهادی برای جایگزینی سپرده های بانکی با پول بانک مرکزی ناشی از تفکیک خلق پول از سایر عملکردهای خرده فروشی بانکی است ، به ویژه ایجاد اعتبار برای اهداف مفید اجتماعی ، که از طریق آن پول به صورت درون زا تأمین می شود.

ایده بانکداری خرده فروشی تحت کنترل دولت جدید نیست به عنوان مثال ، در حالی که طرفداران اعتبار اجتماعی در کانادا در دهه 1930 پیشنهاد پول دولتی با کنترل متمرکز را می دادند ، قرار بود پیشنهاد متقابل فدراسیون مشترک تنظیمات نهادی بانکداری خرده فروشی سنتی ادامه یابد ، اما آنها را تحت مالکیت عمومی قرار دهد. آنها مشكلات بانكداري بخش خصوصي (مانند اقدامات غارتگرانه) را از اولويتي كه به انگيزه سود بر مي گردد تشخيص داده بودند.

اما در همین حال ، مقامات پولی اکنون نیاز دارند که بیشترین بخش مالی را به شبکه نظارتی کاهش دهند. این مقررات اجازه می دهد تا استراتژی ها ، محصولات و روش های خاص در حالی که در مورد دیگران صدق می کند اگر نیروهای بی ثباتی در بخش مالی بومی هستند ، برای محدود کردن این نیروها  ، نیاز به به روزرسانی مداوم دارد تا نوآوری مالی را منعکس کند. اما این روند با تداوم پیش فرضهای نظری بررسی شده با مشکل روبرو می شود ، که حاکی از آن است که از هر چیزی که مانع ایجاد نیروهای بازار آزاد مالی می شود جلوگیری شود.

اگر برای ارتقا ثبات ، خصوصاً در بخشی از اهمیت اقتصادی - اجتماعی بزرگ ، نتوان به بازارها اعتماد کرد در نهایت ، حمایت دولت ممکن است لازم باشد. اما ، در عوض ، کل بخش مالی مجبور است محدودیت های جدی نظارتی و نظارت لازم برای اجرای آنها را بپذیرد.

چالش ها بسیار زیاد است اما بیشتر دلیل آن این است که به دلیل پیشنهادات ارزهای دیجیتال بانک مرکزی حواس پرت نشویم. ممکن است به نوعی بعنوان جایگزین پول نقد عملی شده و در واقع مطلوب باشد. اما اگر بخواهیم از تکرار سال 2008 جلوگیری کنیم ، باید به طور گسترده تری به بخش مالی نگاه کنیم.